باباطاهِر عریان، عارف و دوبیتی سرای سده چهارم و اواسط سده پنجم هجری است که کلمات قصاری عارفانه از وی برجای مانده است.
به گزارش پایگاه خبری امادای، نام این شاعر پرآوازه تاکنون در تقویم رسمی کشور ثبت نشده تا ادای دین کوچکی به این شاعر بزرگ شود.
نامگذاری و بزرگداشت این شاعر در تاریخ ۳۱ اردیبهشت به تأیید شورای فرهنگ عمومی استان رسیده است، اما پیگیریها برای تایید و ثبت در شورای فرهنگ عمومی کشور نیز ادامه دارد.
آوازۀ باباطاهر، بیشتر بهدلیل دوبیتیهای عوام فهم و خواص پسند اوست، دوبیتیهای باباطاهر، دارای مضامین ساده و روان و دور از صنایع ادبی دشوار است.
این امر باعث رونق شعر او میان عموم مردم شده، بهطوری که شماری از ابیات او صبغۀ تمثیلی یافته است، عناصر طبیعت، کوه و صحرا و گل و گیاه، عواطف لطیف و احساسات رقیق، درویشی، قلندری و ملامت، غم غربت و درد دلتنگی، اندوه بیسامانی و حسرت وصال، شکوه از ناپایداری و بیوفایی، دلدادگی و وفای به عهد، اعتراف به گناه و پوزش از خالق رحمان، مویههای حاصل از هجران، شور و جذبههای عشق از جمله مضامین بارز شعر باباطاهر است.
برخی صاحبان کتابهای تذکره و محققان، زبان وی را «راژی»، «راجی» یا «رازی» دانستهاند. این سه لفظ به گویش قدیم اهل ری بازمیگردد. برخی نیز زبان اشعار او را لُری میدانند.
ثبت دیدگاه